Hotspot u psa to powszechny problem, który może powodować dyskomfort i ból u naszych czworonożnych przyjaciół. Właściwe leczenie, zarówno profesjonalne, jak i domowe, może pomóc w łagodzeniu objawów i przyspieszyć gojenie. Pamiętaj, aby zawsze konsultować się z weterynarzem w przypadku podejrzenia hotspotu u swojego psa. Grzybica u psa – leczenie domowe. Leczenie grzybicy u psa jest zawsze ustalane indywidualnie przez lekarza weterynarii. Zależy przede wszystkim i zmian skórnych. Najczęściej podaje się preparaty przeciwgrzybiczne. Można je podawać miejscowo, a także ogólnie. W większości przypadków stosuje się obie metody jednocześnie. Witam, piesek ma zaczerwienione i opuchnięte powieki. Dostalismy od weta maść dexamytrex. Stosujemy ją juz drugi dzień i nie ma żadnej poprawy. Dodatkowo piesek ma krwiaka ( jest już po jednym nacięciu. Niestety krwiak pojawił się ponownie, chyba bedzie operowany ). Proszę o info co to może być. Wet stwierdził raz, że zapalenie spojówek, następnie, że to nużyca, a i tez Domowe sposoby na wypadającą sierść. Podstawowym zabiegiem pielęgnacyjnym, który pozwoli ograniczyć ilość sierści zrzucanej przez psa podczas linienia, jest codzienne szczotkowanie sierści zwierzaka. Nadmiar martwego podszerstka u czworonogów z dwuwarstwową okrywą włosową usunąć można szczotką pudlówką lub furminatorem Nużeniec – leczenie domowe w przypadku tego pasożyta traktowane jest wyłącznie jako element wspomagający farmakoterapię, choć, zwłaszcza na wczesnym etapie nużycy, może doprowadzić do złagodzenia objawów. Należy pamiętać, że leki stosowane na nużycę obarczone są skutkami ubocznymi, a ich działanie nie zawsze wywołuje Przeziębienie u psa – domowe sposoby i zapobieganie. Jeśli lekarz stwierdził przeziębienie u psa, stwórz zwierzęciu komfortowe warunki do zdrowienia. Zadbaj o to, żeby w pomieszczeniu było przyjemnie ciepło. Legowisko psa wypełnij dodatkowym kocem. Możesz delikatnie podgrzewać jedzenie, jeśli zwierzak nie ma apetytu. . Nużeniec psi to problem, który dotyczy każdego psa. Nie u wszystkich psów nużyca aktywizuje się. Co prowadzi do nużycy miejscowej bądź ogólnej? Spis treści - kliknij strzałkę Nużeniec psi – czym jest Nużeniec psi to pajęczak z rzędu roztoczy (Demodex canis), który żyje na skórze każdego psa bez względu na stan zdrowia, warunki, w jakich żyje pies czy wiek czworonoga. Nużycą (demodekoza) zaraża się każde szczenię poprzez czynności pielęgnacyjne matki czy w chwili karmienia młodych. Nużeniec psi zwyczajnie transferuje się z suki na miot, a dzieje się to już w pierwszych dniach ich życia. U zdrowych psów pasożyt nie daje żadnych objawów, jednak nużyca aktywizuje się, gdy pies zaczyna chorować i spada jego odporność. Spadek odporności to okazja do intensywnego namnażania się tego pajęczaka na skórze psa i pojawienia się szeregu różnorodnych objawów klinicznych. Nużeniec psi – czym się żywi? Nużeniec psi żywi się naskórkiem i łojem, a więc jego głównym siedliskiem są mieszki włosowe, rogowaciejąca warstwa naskórka i gruczoły produkujące łój. Nużyca u psa – objawy Jak wygląda nużyca u psa? Nużyca u psa może mieć charakter miejscowy lub przybrać postać ogólną. Nużyca u szczeniąt i młodszych psów objawia się:zarumienieniem skóryłuszczeniem się naskórka (potencjalna łuszczyca lub grzybica u psa)ubytkiem sierści wokół oczu, pyska, uszu, tułowia i na łapachNużyca w tej formie może zaniknąć samoistnie (po zakończeniu okresu wzrostu), pies się nie drapie, więc nie dochodzi do wtórnego zakażenia. Zdarza się jednak, że dochodzi do postępu choroby i nużyca u psa zmienia się w postać uogólniona nużycy u psa daje kolejne objawy, jakimi są rozszerzające, zaogniające się zmiany na skórze, dochodzi do infekcji powstałych w wyniku mechanicznego uszkadzania skóry i powiększają się węzły chłonne. U psów ras olbrzymich nużyca poza postacią uogólnioną zajmuje również przestrzenie międzypalcowe – pododemodekoza. Taka forma nużycy u psa nazywana jest właśnie nużyca palcową prowadzącą do kulawizny. Jest ona najbardziej bolesna dla zwierzęcia i odznacza się opornością w leczeniu. Spektrum objawów nużycy poszerza się o:silny świądbólrumieńpojawiają się zmiany ropne i krwiste, grudkiskóra zaczyna ciemniećmogą pojawić się krosty, strupy i zaskórniki u psaPies z powodu nasilających się objawów staje się apatyczny, nie chce jeść, jego skóra zaczyna mdło pachnieć, zwierzę gorączkuje, zaburzona zostaje gospodarka elektrolitowa, dochodzi do odwodnienia i intensyfikuje się łojotok. Nużyca u psa – diagnoza Rozpoznanie nużycy u psa nie jest procesem skomplikowanym, lecz wymaga znajomości typowych zmian skórnych mogących sugerować nużycę, a nie np. atopię. Lekarz dermatolog pobiera tkankę do badania, wybierając miejsce na ciele psa, w którym graniczą ze sobą tkanki zdrowe z chorobowo zmienionymi. Pobrana głęboka zeskrobina jest poddawana oględzinom pod mikroskopem w celu zlokalizowania któregokolwiek ze stadiów rozwojowych nużeńca – jaja, larwy, poczwarki/nimfy, osobniki dorosłe. Ich wykrycie skutkuje postawieniem diagnozy, jaką jest nużyca u psa. Lekarz może również zlecić biopsję zmienionej skóry. Nużyca u psa – leczenie Leczenie nużycy u psa związane jest z rozległością zmian na ciele zwierzęcia. Do wyleczenia zmian miejscowych lekarz zaleca preparaty roztoczobójcze, a leczenie trwa tu od miesiąca do dwóch. Terapię stosuje się do momentu, w którym po pobraniu materiału do badania nie wykrywa się żadnych pasożytów. Jeśli tkanka skóry została zainfekowana i pojawiły się infekcje wtórne bakteryjne lub grzybicze, wtedy do recepty na nużyce u psa dopisuje się leki przeciwgrzybicze lub przypadku nużycy uogólnionej leczyć trzeba nie tylko zmiany skórne, ale i zdiagnozować główną przyczynę, po której nużeniec psi się uaktywnił. Leki stosowane w leczeniu nużycy u psa to tabletki doustne, maści, kąpiele lecznicze i zastrzyki. Leczenie trwa dłużej, ale podobnie jak w postaci miejscowej nużycy wykonuje się badania kontrolne co 2-4 tygodnie, a terapię kończy się wraz z całkowitym usunięciem pasożyta. Nieleczona demodekoza i liczne wtórne zakażenia mogą doprowadzić do kłębuszkowego zapalenia nerek oraz śmiertelnej posocznicy. Nużyca u psa – zakażenie człowieka Nużeniec u psa nie jest niebezpieczny dla opiekunów zwierzęcia. Człowiek nie może się nim zarazić od psa ani pies od innego psa (poza przypadkiem przeniesienia nużeńca przez matkę na szczenięta). Nużeniec psi nie pozostaje przy życiu zbyt długo poza organizmem żywiciela, jego śmierć następuje w ciągu godziny. Nużyca u psa – podatne rasy psów Nużycą może zarazić się każdy pies, lecz są rasy szczególnie na nią narażone. Wśród nich wymienić należy:american staffordshire terrierbernardynbokserbuldog angielskibuldog francuskibulterierdalmatyńczykdobermanjamnikmopsshar peiNużyca u psa może ujawnić się w przebiegu innych chorób, na które leczone jest zwierzę: alergii (pokarmowych), chorób wirusowych i metabolicznych (cukrzyca) oraz autoimmunologicznych (AZS). Do czynników ryzyka zalicza się również długotrwały stres, zarobaczenie, niewłaściwe warunki życia psa, zaburzenia hormonalne, dieta, cieczka, laktacja czy leczenie onkologiczne. Niestety psy nie nabierają odporności na nużycę, jednak działania profilaktyczne mogą skutecznie jej J. Król, J. Cierpisz, Nużyca psów – klinika i terapia, „Medycyna Weterynaryjna” 50 (2) 1994, ( Przeczytaj inne poradniki o zdrowiu psów i kotów Nużyca to choroba znana właścicielom psów, choć dolegliwość ta może występować u wielu różnych zwierząt. Pojawia się na przykład u kotów, kóz czy owiec. W przypadku zdiagnozowania nużycy u psa właściciel powinien podjąć odpowiednie kroki w celu zadbania o zdrowie swojego pupila. Warto również zdobyć na temat tej choroby jak najwięcej wiedzy. Dobrze jest dowiedzieć się nieco o czynnikach które ją wywołują, sposobach diagnozowania i leczenia oraz o zagrożeniach, jakie z niej wynikają. Nużyca u psów Za wywoływanie nużycy u psów odpowiada pasożyt – nużeniec psi. Ze względu na mikroskopijne rozmiary, praktycznie nie da się go dostrzec gołym okiem. Jeden pasożyt nie stanowi co prawda wielkiego zagrożenia dla psa, ale jeśli rozmnoży się on zbyt mocno, to może zaatakować skórę zwierzęcia. Na wdanie się zakażenia narażone są szczenięta, nawet w pierwszych dniach swojego życia. Nużeniec może znajdować się w ciele matki i przechodzić na szczeniaki w czasie karmienia czy wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych. Pasożyty zaczynają rozmnażać się w szybkim tempie w momentach szczególnego osłabienia odporności organizmu. Dzieje się tak po przebytej chorobie lub podczas terapii antybiotykami. Istnieją cztery postaci, w których może występować nużyca: ogniskowa, palcowa, uogólniona młodzieńcza oraz nużyca wieku dorosłego. Ogniskowa postać nużycy jest tą, która występuje najczęściej. Zwykle pojawia się ona u psów w pierwszym roku życia. Przebiega dość dynamicznie i trwa około miesiąc, choć nie jest to norma; czasami może trwać znacznie dłużej. Zwykle znika bez śladu i nie pozostawia po sobie żadnych wyraźnych powikłań, choć w niektórych przypadkach przekształca się w inną postać nużycy. Oprócz młodego wieku czynnikami wpływającymi na występowanie choroby jest między innymi zła dieta oraz osłabienie organizmu. Mimo wszystko nawet bardzo zadbane i czyste psy mogą na nią zachorować. Nużyca u psa – objawy Skóra u psa zaatakowanego przez nużycę zaczyna się łuszczyć. Pojawiają się też czerwone rumienie oraz krosty ropne, a sierść w danym miejscu zaczyna się przerzedzać. Mówiąc ogólnie, objawy są bardzo dobrze widoczne i trudno jest ich nie zauważyć. Nużyca u psa – leczenie W leczeniu nużycy u psa walczy się zarówno z objawami choroby, jak i jej przyczynami. Najpierw należy zlikwidować pasożyta atakującego organizm. Następnie stopniowo usuwa się wszystkie zmiany skórne, jakie pojawiły się w wyniku choroby. Bardzo ważne jest późniejsze stosowanie leków wzmacniających odporność organizmu. Do zlikwidowania pasożyta stosowane są odpowiednie antybiotyki. Z drugiej strony, terapia antybiotykami osłabia odporność organizmu, co jest jedną z przyczyn nasilania się choroby. Z tego powodu stosuje się jednocześnie specjalne leki osłonowe, które chronią organizm w tym okresie. Oprócz leków wewnętrznych, stosowane są różnego rodzaju maści i szampony, które wzmacniają skórę. Nużyca młodzieńcza Nużyca młodzieńcza dotyka głównie psy w ciągu pierwszych dwunastu miesięcy życia. Najczęściej mija sama, ale jednocześnie nie można jej lekceważyć – zaniedbanie pewnych objaw może bowiem narazić psa na groźne powikłania. Groźne dla psów z młodzieńczą łuszczycą są nie tylko objawy samej choroby, ale również późniejsze zakażenia bakteryjne czy powiększone węzły chłonne. Istnieje kilka ras które są szczególnie mocno narażone na tę chorobę. Należą do nich między innymi buldogi, boksery, dobermany, mopsy i jamniki. Uogólniona nużyca u psów dorosłych Przebiega podobnie jak nużyca młodzieńcza, dotyczy jednak psów powyżej jednego roku życia. Istnieje wiele czynników które wpływają na jej wywoływanie, w związku z czym może pojawić się u właściwie każdego osobnika. Najczęściej jest to osłabiona odporność i zmęczenie organizmu. Postać palcowa nużycy Leczenie trzech pierwszych postaci nużycy przebiega w gruncie rzeczy tak samo. Nieco inaczej wygląda to w przypadku postaci palcowej nużycy, która jest bardziej wymagająca i trudniejsza do zwalczenia. Najbardziej są na nią narażone wielkie psy, takie jak bernardyny. W przypadku tej postaci zmiany pojawiają się na palcach lub pomiędzy nimi. Mają postać wysypki i krost; niekiedy nawet otwartych, niewielkich ran. Diagnostyka zmian chorobowych Aby postawić pełną diagnozę, lekarz pobiera najpierw próbki zeskrobiny ze skóry dotkniętej zmianami. Jedynie dzięki temu można stwierdzić nużycę – chorobę tę można łatwo pomylić z wieloma innymi dolegliwościami skórnymi. Odpowiedni dla danego przypadku sposób leczenia nużycy może wskazać jedynie lekarz po wcześniejszym przeprowadzeniu dokładnych badań diagnostycznych. Nie można podjąć decyzji o leczeniu bez rozpoznania choroby i uzyskania na jej temat niezbędnych informacji. Nie zaleca się stosowania żadnych domowych metod w leczeniu nużycy. Może to jedynie doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia zwierzęcia oraz groźnych powikłań. W przypadku tej choroby niezbędne jest odbudowanie układu immunologicznego w organizmie psa. Jedynie dzięki odpowiedniemu leczeniu wewnętrznemu można pozbyć się wszystkich zmian skórnych i całkowicie wyeliminować chorobę. BIOFAKTOR Dermocan – środek z witaminami hamuje rozwój chorób skórnych u psa. Zobacz : Środek hamujący rozwój stanów zapalnych skóry. Najniższą cenę wyszuka: Nużeńce psie Nużeńce psie (zwykle roztocz z gatunku Demodex canis) w niewielkiej liczbie obecne są w skórze większości zdrowych psów. Są to tzw. komensale (rodzaj współżycia dwóch organizmów, z których jeden czerpie korzyści z drugiego, nie przynosząc mu ani korzyści, ani szkód). W związku z tym uznaje się je (obecne w niewielkiej ilości) za fizjologiczny składnik fauny, która kolonizuje skórę. Nużeńce bytują przede wszystkim wewnątrz mieszków włosowych, odżywiając się głównie łojem i zawartością komórek nabłonkowych. Rzadziej obecne są w gruczołach łojowych i potowych. Obok najpowszechniej występującego gatunku Demodex canis, u psów możemy mieć do czynienia z dwoma innymi: • bytującym na skórze, w okolicy ujścia mieszków włosowych; • Demodex injai, związanym dodatkowo z gruczołami łojowymi. Do rozwoju choroby dochodzi w wyniku nadmiernego, patologicznego wzrostu ilości nużeńców. Jest to związane głównie z wrodzonymi predyspozycjami organizmu do zwiększonego namnażania się pasożytów. Roztocza te przekazywane są z matki na potomstwo tuż po porodzie. Zwykle ma to miejsce podczas pielęgnacji szczeniąt, stąd miejscami predylekcyjnymi dla nużycy miejscowej są zazwyczaj okolice oczu, nosa, pyska. U większości szczeniąt nie występują objawy kliniczne. Pasożyty te nie przeżywają poza organizmem żywiciela. Najczęściej jest to schorzenie wtórne do innych przewlekłych chorób i związanych z nimi spadku odporności lub zaburzeń układu immunologicznego. Długość cyklu rozwojowego nużeńców Długość cyklu rozwojowego to około 20-35 dni. Wyróżniamy kilka stadiów rozwojowych: • wrzecionowate jaja, • larwy o 3 parach krótkich odnóży, • protopoczwarki z 6 parami odnóży, • poczwarki z 8 parami odnóży, • osobniki dorosłe (4 pary odnóży, głowa, tułów). Rasy, u których nużyca pojawia się najczęściej: Choć nużyca może pojawić się u każdego psa niezależnie od rasy, to u niektórych ras pojawia się znacznie częściej. Należą do nich: • shar pei, • buldog angielski, • buldog francuski, • west highland white terrier, • cairn terrier, • dog niemiecki, • doberman, • bokser, • owczarek niemiecki, • jamnik, • beagle, • mops, • sheltie. Nużycę wtórną u psów dorosłych powodują najczęściej: choroby endokrynologiczne (nadczynność kory nadnerczy, niedoczynność tarczycy), rozsiany proces nowotworowy, leki immunosupresyjne (np. glikokortykosteroidy), układowe choroby zakaźne, przewlekły stres, niedożywienie i cieczka. Postacie nużycy i charakterystyczne objawy kliniczne Nużyca miejscowa (ogniskowa) Nużycę miejscową (ogniskową) diagnozujemy najczęściej u młodych psów, tuż przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Charakterystyczne dla tej postaci jest występowanie kilku (1-5) zmian skórnych, mających postać dobrze odgraniczonych, plackowatych wyłysień. Występują również rumień, hiperpigmentacja, nadmierne złuszczanie naskórka. Mogą być obecne odlewy mieszkowe, zaskórniki (comedones) powstające w wyniku zaczopowania mieszków włosowych przez łój i komórki naskórka. Najbardziej typowa lokalizacja zmian to: • część twarzowa głowy (bardzo często zmiany na powiekach i wokół oczu – „okulary nużycowe”), • szyja, • kończyny piersiowe, • tułów (rzadziej). W przypadku wystąpienia świądu mamy do czynienia z wtórnymi infekcjami bakteryjnymi i na tle Malassezia. Na skórze pojawiają się wykwity w postaci grudek, krost i strupów. Może być obecny łojotok. W przypadku 90% psów chorych na nużycę miejscową dochodzi do samoistnego wyleczenia, natomiast w 10% występuje nasilenie i uogólnienie choroby. Nużyca uogólniona (młode psy) Najczęściej występuje u psów kilkumiesięcznych, poniżej 12 miesiąca życia (3-6 mies.). Zwykle niezbędne jest wdrożenie odpowiedniej terapii, w zależności od choroby pierwotnej. Ma to zapobiec rozwojowi choroby silnie osłabiającej organizm (zaawansowanej ciężkiej postaci nużycy krostkowej). Fakt, iż demodekoza uogólniona młodych psów pojawia się tuż przed osiągnięciem dojrzałości płciowej związane jest ze zmianami w układzie immunologicznym, gruczołach wydzielania wewnętrznego, zmianami w samej skórze zależnymi od okresu dojrzewania. Najczęściej wraz z osiągnięciem dojrzałości płciowej zmian skórne ustępują. Dotyczy to jednak głównie postaci miejscowej. Postać uogólniona nużycy znacznie rzadziej ulega samowyleczeniu. Najczęściej postać uogólniona jest następstwem uogólnienia się postaci miejscowej. Dochodzi do powiększenia wykwitów, łączenia ze sobą zmian skórnych i tworzenia tzw. blaszki naciekowej. Charakterystyczne jest występowanie stanu zapalnego na obwodzie zmian, przetok z sączącym się wysiękiem, hiperpigmentacji, krost, a następnie strupów, które pokrywają całą blaszkę. Bakteriami najczęściej wikłającymi początkowo jest Staphylococcus intermedium, a następnie: Pseudomonas spp., Proteus spp., E. coli. Zmiany mogą nasilić się i objąć całe ciało. Jeśli przybierają postać ropnych, krwotocznych ognisk o charakterze przewlekłym, może dojść do powiększenia węzłów chłonnych obwodowych, spadku masy ciała, a nawet posocznicy. Możliwy jest również przebieg łagodniejszy, tzw. „złuszczający”, gdzie nie dochodzi do wtórnych zakażeń i występują: rumień, intensywne złuszczenie naskórka, dodatkowo hiperpigmentacja. Nużyca uogólniona (psy dorosłe) Najczęściej z tą postacią mamy do czynienia u psów powyżej 4 roku życia. Związana jest z silnym spadkiem odporności, którego powodem może być przewlekły, pierwotny proces chorobowy, np. nowotworowy, choroby endokrynologiczne, jak nadczynność kory nadnerczy (hiperadrenokortycyzm) i niedoczynność tarczycy (hipotyroidyzm), układowe choroby zakaźne itd. Przebieg i objawy mogą być takie same jak przy postaci uogólnionej u młodych psów. Postać palcowa – nużyca przestrzeni międzypalcowych (pododemodekoza) Najczęściej ma ciężki przebieg. Postać ta jest bardzo trudna do wyleczenia. Może być wynikiem demodekozy skóry palców jako formy ograniczonej lub wchodzić w skład postaci uogólnionej. Możemy mieć do czynienia z różnymi objawami: • rumieniem okolic palców i przestrzeni międzypalcowych (zmiany mogą rozprzestrzeniać się jeszcze wyżej) oraz złuszczeniem naskórka. • dodatkowo mogą pojawiać się swędzenie i bolesność tych okolic, a także dochodzić do powstania zmian ropnych (powierzchownych i głębokich). Postać świądowa Nużyca przebiegająca ze świądem występuje głównie u west highland white terrierów. Specyficzne dla tej postaci jest to, iż objawy przypominają w znacznym stopniu atopowe zapalenie skóry. Jednak po wnikliwym badaniu można zauważyć, że rumień jest ograniczony do mieszków włosowych i wiąże się z występowaniem zaskórników oraz złogów łoju. Nie jest rozlany, jak przy atopii. Zmiany skórne przeważają nad świądem. Lokalizacja: twarz, małżowiny uszne, stopy, brzuch i tułów. Rozpoznawanie, diagnostyka różnicowa Jeżeli na podstawie objawów klinicznych i wieku psa możemy podejrzewać demodekozę, to w celu potwierdzenia choroby wykonujemy głęboką zeskrobinę skórną z kilku miejsc (stwierdzenie obecności licznych nużeńców) i badanie wyrwanych włosów (obecność ektopasożytów, dermatofitów, trichogram). W przypadku skóry bliznowatej, z owrzodzeniami, przetokami trudno wykonać zeskrobiny i w tym przypadku należy ją ucisnąć, co ułatwi wydobycie ropnej zawartości zmian, i wykonać badanie pod mikroskopem lub biopsję skóry. Jest to zalecane szczególnie u shar-pei. Warto pamiętać, że jest wiele jednostek chorobowych mogących dawać podobne objawy dermatologiczne, jakie obserwujemy przy nużycy. Podział tych schorzeń w zależności od rodzaju zmian, jakie występują, ilustruje tabela 1. W pierwszej kolejności należy wyeliminować właśnie te choroby, przeprowadzając dokładny wywiad środowiskowy, badanie kliniczne psa, zwrócić uwagę na czas pojawienia się pierwszych zmian, sezonowe ustępowanie, nasilenie, jak i wykonując odpowiednie badania ułatwiające rozpoznanie. Leczenie nużycy Leczenie nużycy jest trudne i złożone, zwłaszcza jeśli dotyczy postaci uogólnionej, a szczególnie ciężkiej postaci pododemodekozy (przetoki, czyraczność w przestrzeniach międzypalcowych). W przypadku postaci miejscowej nie zawsze istnieje potrzeba wdrożenia postępowania leczniczego, gdyż większość przypadków ustępuje samoistnie w ciągu kilku tygodni (6-8 tyg.). Jeśli występują jedynie delikatne zaczerwienienie skóry i przerzedzenie włosa (początkowo mogą być jedynie takie objawy), można obserwować zmiany, ale wykonując równocześnie kontrolne zeskrobiny skórne co 2-4 tygodnie, by w przypadku nieustępowania lub nasilenia się zmian zaordynować odpowiednią terapię (następstwo wtórnych zakażeń bakteryjnych na tle Malassezia). W przypadku bardziej nasilonych ognisk postaci miejscowej stosujemy szampony z nadtlenkiem benzoilu w celu „oczyszczenia mieszków włosowych” i pozbycia się nadkażeń bakteryjnych. Ropne zapalenie skóry wymaga stosowania antybiotyków przez co najmniej 3 tygodnie w przypadku ropnego powierzchownego zapalenia skóry i 4-6 tyg. w przypadku czyraczności. Wtórne zakażenia na tle Malassezia wymagają stosowania szamponów przeciwgrzybiczych lub ogólnych leków przeciwgrzybiczych. Podajemy dodatkowo preparaty witaminowo-mineralne i zawierające kwasy tłuszczowe. Pomocne są również środki stymulujące odporność. Podstawą jest zastosowanie preparatu pajęczakobójczego, w zależności od nasilenia zmian, wrażliwości psa. Terapia uzależniona jest również od doświadczeń w stosowaniu leków przez prowadzącego lekarza weterynarii. W postępowaniu przeciwko nużycy uogólnionej (bo tą głównie leczymy) stosowane są zarówno leki zarejestrowane, jak i niezarejestrowane dla psów. Do leków zarejestrowanych należą: • amitraza w roztworze o stężeniu 0,05%. Pomyślna reakcja na leczenie aż w 90% przypadków, u których ten lek został zastosowany. Możliwe są jednak silne działania niepożądane, takie jak: wymioty, apatia, obniżenie temperatury ciała, spadek ciśnienia krwi, bradykardia, świąd, erytrodemia (rumień z nasilonym złuszczeniem naskórka), wzrost poziomu cukru we krwi, śmierć. Amitraza jest inhibitorem MAO (skutki uboczne u pacjentów przyjmujących inne leki tego typu); • moksydektyna w połączeniu z imidaklopridem – preparaty spot on, aplikowane raz na miesiąc, a najlepiej częściej – co 2-3 tyg. (większa skuteczność). Skutki uboczne występują rzadko i należą do nich: łojotok, rumień, wymioty. Przy połknięciu preparatu mogą wystąpić: ataksja, drżenia, rozszerzenie źrenic, osłabienie reakcji na światło, zez, duszność, zwłaszcza u owczarków szkockich, staroangielskich i ich mieszańców. Do leków niezarejestrowanych, skutecznych w leczeniu nużycy należą: • oksym milbemycyny (0,5-2 mg/kg 1 x dz.): skuteczność 60-90%; reakcje niepożądane rzadko, zwykle miejscowe, jak: rumień, nadmierne złuszczenie oraz ogólne (łagodna i przemijajaca niezborność ruchowa, brak apetytu, wymioty, ślinienie); • moksydektyna (200-400 mikrogramów na kg x dz.): skuteczność i objawy uboczne podobne jak w przypadku oksymu milbemycyny, choć częstsze; • iwermektyna (400-600 mikrogramów na kg 1 x dz.) – skuteczność 85% przypadków; łatwa w podaniu, tania. Częste i możliwe ciężkie skutki uboczne, zwłaszcza u wrażliwych psów – owczarki szkockie i ich mieszańce; większe dawki skuteczniejsze, ale mogą spowodować nie tylko niezborność ruchową, drżenia, apatię, ale nawet śmierć. Aby postawić prawidłową diagnozę, należy pobrać zeskrobiny lub wykonać trichogram, najlepiej co 4 tygodnie, i określić liczbę roztoczy, stosunek martwych do żywych osobników dorosłych i niedojrzałych. W przypadku gdy nie ma poprawy lub nie jest ona zadowalająca, należy zmodyfikować terapię i znaleźć przyczynę pierwotną, np. niewydolność tarczycy, w wyniku której wtórnie rozwija się nużyca. Leczenie należy kontynuować do momentu 2-3 ujemnych zeskrobin wykonywanych w odstępie 2 tygodni i po miesiącu. Możliwe jest występowanie nawrotów do roku od wyleczenia. Objawy kliniczne mogą nie występować, mimo obecności roztoczy. Wtedy możemy rzadziej stosować odpowiednią terapię, w przypadku klinicznej postaci choroby uogólnionej należy postępować bardziej radykalnie. Opis przypadku nużycy u 6-miesięcznej suczki W październiku 2013 roku na konsultacji w gabinecie pojawił się mieszaniec, 6-miesięczna suka Lili. Pies był szczepiony, nieregularnie odrobaczany, odpchlany i odkleszczany. Żywiony przede wszystkim tanimi karmami marketowymi i resztkami ze stołu. Z informacji uzyskanych od właścicielki wynikało, że już w wieku ok. 3 miesięcy pojawiły się pierwsze problemy dermatologiczne. Występowały delikatne zaczerwienienia skóry, przerzedzenia sierści, łysinki okolicy pyska, dokoła oczu, brzusznej powierzchni szyi. Dodatkowo obecny był rumień, szczególnie silnie wyrażony na szyi. Pojawiał się również świąd o różnym natężeniu, częściowo uzależniony od rodzaju diety. Ogólne samopoczucie zwierzaka było bardzo dobre. Pies cały czas był wesoły, z chęcią przyjmował pokarm oraz pił. Oprócz zmian skórnych nie zaobserwowano innych odstępstw od normy. W badaniu klinicznym: temperatura 38,5 st., spojówki i błony śluzowe różowe, prawidłowo nawilżone, jama brzuszna palpacyjnie miękka i niebolesna, obwodowe węzły chłonne niepowiększone, osłuchowo brak zmian nad górnymi i dolnymi drogami oddechowymi oraz sercem. Zmiany skórne wyraźnie widoczne i uogólnione. Występował rumień, który dotyczył praktycznie całego ciała – wzdłuż kręgosłupa intensywnie zaczerwieniona skóra, okolica pyska, wokół oczu, szyi (brzuszna część), dystalnych odcinków kończyn. W mniejszym stopniu wyrażony na brzusznej części tułowia, w pachwinach, po wewnętrznej stronie ud. W tych okolicach widoczne były liczne wyłysienia i przerzedzenia sierści. Obecne były pojedyncze krosty i grudki rumieniowe. Występowało rumieniowo-woszczynowe zapalenie przewodów słuchowych. Wykonane badania: • test bibułowy – wynik ujemny; • głęboka zeskrobina skórna pobrana z dwóch miejsc – wynik dodatni, obecność żywych dorosłych nużeńców, kilka w polu widzenia. Nie wykazano obecności świerzbowców, dermatofitów. Dodatkowo wykonane badanie w lecznicy – dermatofit, test wynik ujemny. Zaordynowano terapię: • antybiotykoterapia – amoksycylina z kwasem klawunolowym w dawce 25 mg/kg co 12 h przez minimum 3 tygodnie; • Tolfedine 4% (40 mg/ml) w iniekcji w dawce 4 mg/kg co 24 h przez 3 dni; • Advocate spot on do zakraplania na skórę, do powtórzenia po 2 tygodniach; • preparat Amino Biotin zawierający biotynę, witaminy i aminokwasy egzogenne; 0,5 tabletki na dzień przez 2 mies.; • zalecono wykonanie zeskrobiny za 2-4 tygodnie. Właścicielka zdecydowała się jedynie na kilka badań i ograniczone leczenie ze względu na brak funduszy. Po 2 tygodniach terapii zaobserwowano znaczne zmniejszenie się rumienia skóry, zwłaszcza części twarzowej głowy i szyi. Natomiast w okolicy dystalnych części kończyn rumień skóry zmniejszył się nieznacznie. Rozpoczął się porost sierści, niezadowalający jedynie w okolicach dystalnych części kończyn. Zalecono antybiotykoterapię jeszcze przez 2 tygodnie i kontrolę. Zastosowano preparat Advocate i zalecono kolejną aplikację za 2 tygodnie. Po tym okresie rumień skórny był obserwowany jedynie na dystalnych odcinkach kończyn, jednakże i w tych okolicach wystąpiła wyraźna poprawa. Właścicielka nie wyraziła zgody na powtórną zeskrobinę. Zalecono regularne wizyty kontrolne i stosowanie preparatu Advocate spot on co 2 tygodnie co najmniej dwukrotnie po całkowitym ustąpieniu zmian. Właścicielka przerwała zaleconą terapię, w związku z czym po 3 miesiącach nastąpił nawrót, tym razem w znacznie bardziej nasilonym stopniu. Nawrót częściowo związany był ze spadkiem odporności w związku z pojawieniem się pierwszej cieczki. Zmiany skórne obejmowały: • małżowiny uszne zewnętrzne – wyraźny rumień; • brzuszną część szyi – intensywny rumień, łojotok i zliszajowacenie, łuszczenie naskórka; • obszar wzdłuż kręgosłupa na całej długości – intensywny rumień skóry; • kończyny tylne, po wewnętrznej stronie ud – intensywny rumień skóry, po zewnętrznej stronie – przebarwienie i rumień, intensywne łuszczenie naskórka; • kończyny przednie – zmiany skórne zlokalizowane w okolicy ramienia (głównie wyłysienia i łuszczenie naskórka); • intensywny rumień, przerzedzenia i wyłysienia sierści na dystalnych częściach kończyn przednich i tylnych. Łuszczenie naskórka. Zastosowano następującą terapię: • antybiotykoterapia – amoksycylina z kwasem klawunolowym w dawce jak poprzednio, minimum 3 tygodnie; • meloksykam w preparacie Metakam 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań dla psów i kotów w dawce 0,2 mg/kg 2-krotnie w odstępie 48 h; • Advocate spot on do kolejnego powtórzenia za 2 tygodnie; • dietę hipoalergiczną – Royal canin hypoallergenic – przez minimum 6-8 tygodni. Po 2 tygodniach zaobserwowano poprawę, ale nie była ona tak zadowalająca jak przy pierwszym zastosowaniu. Powtórzono podanie preparatu Avocate spot on, kąpiele w szamponie jodoforowym raz w tygodniu, przedłużono antybiotykoterapię jeszcze przez 2 tygodnie. Dodatkowo zastosowano miejscowo preparat Allerderm spot on bezpośrednio na miejsca, w których skóra była intensywniej zaczerwieniona i występowało intensywne łuszczenie naskórka (wzmocnienie bariery ochronnej naskórka, nawilżenie skóry). Po następnych 2 tygodniach nie było dalszej poprawy, a zmiany skórne zaczęły się nawet rozszerzać – intensywny rumień, wyłysienia praktycznie w każdej części ciała (liczne zmiany na części twarzowej głowy, szyi, tułowiu, bokach ciała, udach, dystalnych odcinkach kończyn itd.). Intensywne łuszczenie, przebarwienia, zaskórniki, zwłaszcza w okolicy ud. W związku z tym zdecydowano o całkowitej zmianie sposobu leczenia. Do badania pobrano zeskrobinę z kilku miejsc (trzech), sporą ilość złuszczającego się naskórka. Za pomocą pęsety pobrano włosy z kilku miejsc i przekazano do laboratorium. Pasożyty, ich jaja, dermatofity są łatwo wykrywalne podczas tego badania. Jest to bardzo przydatne i proste w wykonaniu badanie w kierunku nużycy. W zeskrobinie obecne były: • odlewy mieszkowe, • Demodex canis, kilka w polu widzenia, dorosłe, martwe. W przypadku demodekozy klinicznej zwykle w zeskrobinie stwierdza się liczne dorosłe nużeńce i/lub wzrost stosunku farm niedojrzałych do dorosłych. Biorąc pod uwagę skuteczność pierwszej terapii, następnie jej ponowienie i niezadowalający efekt terapeutyczny, poszerzenie się zmian i wyniki wykonywanych zeskrobin, postanowiono zastosować iwermektynę, której skuteczność sięga aż 85% przypadków. Dodatkowo jej zaletą jest niski koszt terapii oraz łatwość podania. Wadę stanowi fakt, iż często wywołuje skutki uboczne, zwłaszcza u ras wrażliwych, jak owczarek szkocki i mieszańce. Iwermektyna nie jest zarejestrowana dla psów. Możliwe skutki uboczne to: niezborność ruchowa, apatia, ślepota, śpiączka oraz śmierć. W związku z tym najlepiej zacząć podawanie iwermektyny od mniejszej dawki i stopniowo ją zwiększać. Dawkowanie: 0,6 mg/kg co 24 h, doustnie. Rozpoczynamy od 0,05-0,1 mg/kg, w drugim dniu 0,2 mg/kg i stopniowo zwiększamy o 0,1 mg/kg, aż do osiągnięcia dawki 0,6 mg/kg. W gabinecie autora zastosowano iwermektynę w mniejszej dawce ze względu na bezpieczeństwo psa (Lili nie miała wykonywanych podstawowych badań krwi – morfologii i biochemii). Zaczęto od dawki 0,05 mg/kg per os 1 x dz. 1. dnia; 0,1 mg/kg 2. dnia; 0,2 mg/kg 3. dnia; 0,3 mg/kg 4. dnia; 0,4 mg/kg 5. dnia i tę dawkę stosowano jeszcze przez 9 dni. Terapia iwermektyną trwała łącznie 14 dni. Równocześnie zalecono: • kąpiele w szamponie Hexoderm (co 3 dni przez 2 tygodnie, następnie raz w tygodniu przez 2 miesiące, raz na 2 tygodnie przez 3 miesiące); • w celu wzmocnienia odporności preparat Vetfood immunoactive w dawce 1 kapsułka dziennie przez 2 miesiące; • efa oil – zawierający kwasy omega 3 i 6, 15 kropli na dzień przez minimum 2 miesiące; • po zakończeniu ordynacji iwermektyny, zamiast preparatu Advocate, Certifect do stałego podawania co 3 tygodnie. Po 10 dniach zauważalna była znaczna poprawa. Widoczny był porost włosa, zwłaszcza w okolicy głowy, kończyn przednich, mniej zauważalny w okolicy szyi i tułowia, okolicy ud i dystalnych odcinków tylnych łap. Oprócz porostu włosa, zmniejszył się rumień skórny w okolicy głowy i przednich łap. W okolicy bioder wyraźnie widoczne ustępowanie przebarwienia i intensywnego łuszczenia naskórka. Zastosowano iwermektynę jeszcze przez 4 dni, po których nastąpiła jeszcze wyraźniejsza poprawa stanu skóry. Rumień skóry już niewidoczny w okolicy głowy, w niewielkim stopniu w okolicy boków ciała i szyi, a nawet końców łap. Łuszczenie obecne jedynie w okolicy bioder, w nieznacznym stopniu. Przebarwienie i rumień również nieznaczny. Widoczny porost sierści w okolicach wszystkich zmian. Po zakończeniu terapii iwermektyną zaczęto podawanie Certifect spot on ze względu na fakt, iż preparat ten zawiera amitrazę. Zalecany jest również dla psów w ochronie przeciwkleszczowej. Po miesiącu od zakończenia terapii iwermektyną i dwa tygodnie po podaniu Certifectu rumień skórny zupełnie ustąpił. Miejsca poprzednich przerzedzeń i wyłysień porosły włosem. Dotyczyło to również kończyn i szyi, gdzie zmiany były mocno nasilone (występowały intensywny rumień, łuszczenie naskórka i lichenizacja). Obecnie pies przyjmuje jedynie Certifect i jest kąpany w Hexodermie (według ustalonego schematu). Nie występują żadne niepokojące objawy. Zalecono wykonanie zabiegu sterylizacji ze względu na fakt, iż postać uogólniona w dużym stopniu związana była z pojawieniem się rui i przy każdej kolejnej najprawdopodobniej będziemy mieć do czynienia z nawrotem demodekozy. Podsumowanie Nużyca jest jedną z najczęściej występujących u psów chorób skóry o charakterze zapalnym. Ta jednostka chorobowa nieraz spędza sen z powiek nie tylko lekarzom weteterynarii, ale również właścicielom zwierząt. Powodem są trudności w leczeniu tej ektoparazytozy oraz rozległość zmian i ciężkość przebiegu, zwłaszcza postaci palcowej. O skuteczności terapii, oprócz doboru właściwych dla danego pacjenta leków, decydują cierpliwość właściciela i sumienne wykonywanie zaleceń wydanych przez lekarza prowadzącego. Autor: lek. wet. Marzena Zmarlak Gabinet weterynaryjny Felican-Vet, Warszawa Streszczenie: Nużyca (demodekoza, świerzb czerwony, świerzb nużeńcowy) jest jedną z najczęściej występujących dermatoz ektopasożytniczych u psów. Występuje głównie u młodych osobników, niemal wyłącznie poniżej 12 miesiąca życia. U dorosłych zwierząt spotykana jest znacznie rzadziej, zwykle powyżej 4 roku. U tych psów towarzyszy głównie ciężkim, uogólnionym schorzeniom, w znaczny sposób upośledzającym odporność, np. niedoczynności tarczycy, nadczynności kory nadnerczy, nowotworom. W przypadku nużycy psów możemy mieć do czynienia z postaciami: miejscową, uogólnioną, nużycą palcową i świądową. Piśmiennictwo: 1. Wilkinson Harvey Atlas dermatologiczny małych zwierząt. 1996. 2. Nuttall T., Harvey Mc Keever Choroby skóry psów i kotów, kolorowy atlas i podręcznik. Galaktyka, 2010. 3. Niemand Suter Kohn B.: Praktyka kliniczna: psy. Galaktyka, 2011. 4. Dokumentacja Gabinetu Felican-Vet. Przejdź do następnej strony Dzisiaj opowiem Wam o psiej chorobie skóry, która może dotknąć czworonoga każdej rasy-nużycy. Czym jest nużyca Nużyca to choroba skóry, która ma charakter zapalny. Jest wywoływana przez nużeniec psi- Demodex canis. Jest on stawonogiem, który żeruje w skórze czworonoga, a w zasadzie w jego mieszkach włosowych. Może on osiągać wielkość nawet 40 na 230 mikrometrów. Nużeniec, w niewielkiej ilość, może występować nawet w skórze zdrowego osobnika. Niestety, wystarczy, by jego ilość minimalnie wzrosła, a psiak zachoruję na nużycę. Do zarażenia tą chorobą dochodzi podczas karmienia szczeniaka oraz innych zabiegów wykonywanych przez matkę osobnika. Piesek staje się podatny na pasożyta w momencie, gdy jego odporność drastycznie spada. Rodzaje nużycy Istnieją cztery rodzaje nużycy: Uogólniona nużyca młodzieńcza Ten rodzaj nużycy dotyka psów w wieku od 3 do 12 miesiąca życia. Najpierw zaczyna się jako postać ogniskowa. Następnie przenosi się na większe obszary skóry. W mniej więcej połowie przypadków zarażenia, leczenie odbywa się samoistnie. Do zachorowania przyczyniają się kilka czynników: stres, pasożyty jelitowe, spadek odporności, niedożywienie. Rasy psów podatnych na uogólnioną nużycę młodzieńczą: Doberman, Mops, Jamnik, Buldog angielski, Collie, Dalmatyńczyk, Bokser, Boston terrier, Beagle, Shar-pei, Sheltie, Buldog francuski, Amstaff, Owczarek niemiecki. Objawy uogólnionej nużycy młodzieńczej: rumień, łuszczenie się skóry, świąd, powiększenie węzłów chłonnych, wyłysienia. Uogólniona nużyca wieku dorosłego Są na nią podatne osobniki w wieku od pierwszego roku życia. Może na nią zachorować pies każdej rasy. Przyczyny uogólnionej nużycy wieku dorosłego: spadek odporności, niedoczynność oraz nadczynność tarczycy, różnego typu nowotwory, cukrzyca. Ogniskowa Postać ogniskowa dotyczy psów w wieku poniżej jednego roku życia. W większości przypadków ustępuje po czterech do ośmiu tygodni. U pozostałych osobników przekształca się w postać uogólnioną. Objawy: wyłysienia, łuszczenie się skóry, świąd, krostki, ropnie, zmiany w okolicy pyska, oczu, warg, uszu oraz głowy. Postać palcowa Postać ta może, ale nie musi, występować przy nużycy uogólnionej. Dotyka głównie psów ras olbrzymich. Objawy postaci palcowej: swędzenie i bolesność, zmiany ropne, rumień w okolicy palców i między palcami. Diagnozowanie nużycy Weterynarz rozpoznaje nużycę na podstawie objawów klinicznych. Zdejmuje również próbkę skóry, by stwierdzić obecność pasożyta. Istnieją jednak choroby, które mogą dawać podobne objawy do tych wywoływanych przez nużycę. Należą do nich: alergia pokarmowa, atopowe zapalenie skóry, pęcherzyca, alergiczne, pchle zapalenie skóry, zapalenie skóry, zapalenie mięśni, trądzik. Leczenie nużycy Leczenie tej choroby polega na używaniu szamponu z nadtlenkiem benzoilu oraz podawaniu miejscowo amitrazy. Weterynarz, po zdiagnozowaniu choroby, wyznaczy odpowiedni tor leczenia. Jeśli nużyca będzie w zaawansowanym stanie, możliwe, że piesek będzie musiał przyjmować antybiotyki. Dodatkowo, podaje się czworonogowi leki zwiększające odporność. Ważne jest również to, by co 7 do 10 dni wykonać badanie zeskrobiny skórnej z obszarów zajętych nużycą. Leczenie należy prowadzić tak długo, aż piesek będzie totalnie zdrowy.↓ KARMY I AKCESORIA DLA PSÓW ↓ Tekst: Małgorzata Filipczyk Zdjęcie: Demodectic mange nazywany także nużeńcem psim jest mikroskopijnym roztoczem z rodzaju Demodex. U psów zidentyfikowano trzy gatunki roztoczy – Demodex canis, Demodex gatoi i Demodex injai. Najczęściej, trudne do wyleczenia choroby skóry powoduje Demodex canis. Należy podkreślić, iż sama obecność nużeńców w mieszkach włosowych psa jest stanem normalnym, fizjologicznym, dopiero ponad normalny wzrost liczby pasożytów doprowadza do stanów patologicznych, wywołujących chorobę. Roztocza te odżywiają się głównie łojem i przesączem osocza krwi oraz wydzieliną z gruczołów łojowych, a także komórkami nabłonkowymi. Gdy układ odpornościowy psa nie jest jeszcze dojrzały (np. u bardzo młodych szczeniąt) i / lub jest tłumiony przez stosowanie leków sterydowych, nie może on wtedy utrzymać roztoczy pod kontrolą, które zaczynają mnożyć się atakują psa. Tak więc nabyte osłabienie odporności jest główną przyczyną wystąpienia objawów klinicznych u zwierząt. Nużyca nie jest chorobą genetyczną. Uaktywnia się jednak w momencie wystąpienia sprzyjających warunków do jej rozwoju, czyli spadek odporności zwierzaka na wszelakie alergie, ropne zapalenia skóry, podrażnienia. Pasożyty zaczynają się wtedy intensywnie namnażać. Nużeniec nie jest nigdy podstawową jednostką chorobową na skórze, a jedynie efektem innej toczącej się choroby. Niektórzy weterynarze i opiekunowie twierdzą, że nużyca jest chorobą genetyczną. Dlaczego tak się dzieje? Ano dlatego, że posiadają według dr Jean Dodd przestarzałą wiedzę. A nawet jeśli wiedzą, że chorobę skóry powodują roztocza, to trudno im zmienić swój dotychczasowy sposób myślenia. Inne powody to: – Wielu lekarzy weterynarii nie rozumie cyklu rozwojowego i życiowego roztocza Demodex. Demodex nie jest uwarunkowany genetycznie w jakikolwiek sposób. Nie istnieją badania genetyczne na obecność mutacji powodujących Demodex. Układ odpornościowy to żywy organizm, który w zależności od okoliczności może być silny lub osłabiony – nie utrzymuje się na stałym poziomie. Roztocza jako oportunistyczne pasożyty można całkowicie wyeliminować. – Nie mogą też zrozumieć, że mogą pomóc zwalczyć pasożyty, poprzez stosowanie odpowiedniej diety i suplementów, zamiast stosować w leczeniu chemicznych środków, które powodują u psów długotrwałe i negatywne skutki. – Nie posiadają również wystarczającej wiedzy na temat żywienia psów i trudno im zrozumieć, jak wielką rolę odgrywa prawidłowa dieta na układ odpornościowy. Oczywiście odbywają szkolenia z zakresu karmienia u producentów przemysłowych, wysoko przetworzonych karm. Dlatego też psy karmione sztuczną karmą mają osłabiony układ odpornościowy w każdym kolejnym pokoleniu. Dlatego tak często nużyca dotyka szczeniąt. Niemożliwe? Wyobraź sobie prawie 100 pokoleń psów karmionych suszkami, osłabionych corocznymi szczepieniami, lekami i Bóg wie czym jeszcze. Te same praktyki stosuje się dzisiaj. Jak więc te psy mogą być silne i zwalczyć Demodex? Udowodniono, na podstawie badań przeprowadzonych w hodowli, w Stanach oczywiście, gdzie urodziły się szczenięta z Demodex. Cały ten miot był karmiony naturalnym pożywieniem z dodatkiem suplementów przez rok. Okazało się, że po pokryciu suczek z tego miotu wydały one na świat zdrowe pieski. Dlatego też w hodowlach, w których rodzice i ich przodkowie byli karmieni karmą komercyjną wydają na świat osłabione pieski, łatwo poddające się pasożytom. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że to wynik „złego genu”. To może początkowo wydawać się prawdą ale przeprowadzone badania udowodniły, że tak nie jest. Roztocza nie są częścią genu. Więc twierdzenie, że Demodex jest uwarunkowany genetycznie, jest bez sensu. W zależności od przebiegu choroby rozróżnia się dwie postacie nużycy – złuszczająca i krostkowa. Postać złuszczająca rozwija się wolniej i cechuje ją silne wypadanie sierści. Najczęściej zmiany powstają na głowie, gdzie wokół oczu i w okolicy powiek tworzą się okrągłe łysinki. Nie jest to jednak charakterystyczny i typowy wyłącznie dla nużycy objaw choroby. Z okolicy oczu łysinki rozprzestrzeniają się zazwyczaj na grzbiet nosa, czoło i uszy. Jedynie koniuszki uszy pozostają na ogół nietknięte przez pasożyta. Jeżeli pies jest bardzo osłabiony, a inwazja pasożytów silna, wtedy zmiany mogą objąć całą powierzchnię ciała. W miarę rozwoju łysinek pokrywają się one szarobiałym łupieżem, tak że skóra ma wyglą jakby posypanej mąką. W dalszym przebiegu nużycy skóra zmienia barwę, po odpadnięciu łupieżu staje się czerwona, a u zwierząt pigmentowanych niebieskoczarna – łupkowata. Postać krostkowa występuje dużo rzadziej. Skóra pokryta jest krostami tj. małymi pęcherzykami wypełnionymi ropą. Powstają one wskutek dostania się wraz z nużeńcami bakterii chorobotwórczych do rozszerzonych torebek włosowych. Najpierw formują się małe guzki, z nich niebieskoczerwone lub żółte pęcherzyki, z których wydostaje się łojowata, ropna masa. Wydobywająca się z pęcherzyków ropa zawiera olbrzymią ilość nużeńców. Podobnie jak w postaci złuszczającej następuje też wypadanie sierści, zaczerwienienie skóry i jej zgrubienie, powodujące tworzenie się fałd. W tym stadium choroby psy wydzielają nieprzyjemny zapach, coraz silniej chudną i wskutek ogólnego wyczerpania lub zakażenia umierają. Możliwość przeniesienia się choroby na inne psy jest niewielka. Pisząc inne psy mam na myśli psy zdrowe odpowiednio żywione. Zdrowy silny pies może miesiącami przebywać w jednym pomieszczeniu z psem chorym i niekoniecznie musi się zarazić. Co powinieneś zrobić, jeśli Twój pies boryka się z tą chorobą? Masz dwie możliwości: Leczenie konwencjonalne/alopatyczne Wielu lekarzy weterynarii nadal używa do leczenia nużycy toksycznych substancji chemicznych – Amitrazy i Iwermektyny. UWAGA! Produkty te mogą upośledzać pracę podwzgórza, które odpowiada za regulacje metabolizmu w organizmie poprzez kontrolowanie uwalniania hormonów. W badaniach przeprowadzonych na zwierzętach Amitraza powodowała wzrost agresji oraz depresję spowodowaną uszkodzeniem centralnego układu nerwowego. Iwermektyna używana jest także do leczenia świerzbu. Dr Jean Dodds opisała dokładnie negatywne skutki Iwermektyny na organizm psa m. in jako środek powodujący powstawanie chorób o podłożu immunologicznym. Iwermektyna nie powinna być łączona z Amitrazą. Nie należy podawać psu Amitrazy kidy stosowane są u niego środki przeciwko kleszczom i pchłom. Oba leki osłabiają jeszcze dodatkowo układ odpornościowy chorego psa. Konwencjonalne metody leczenia nużycy nie leczą tylko tłumią chorobę. Nie powodują usunięcia przyczyny dolegliwości. Jest to wysoko toksyczny sposób leczenia, a tłumienie funkcji układu odpornościowego powoduje powstawanie kolejnych ognisk Demodex. Jeśli leczenie nie przynosi spodziewanych efektów należy rozważyć bezpieczną naturalną terapię leczenia nużycy. Alternatywne/naturalne metody leczenia Najważniejsza jest odpowiednia dieta, najlepiej surowa, wzbogacana organicznymi suplementami. Nie mogą to być syntetycznie pozyskiwane składniki. Naturalna dieta spowoduje wzmocnienie układu odpornościowego. Pamiętaj, że 70 – 80% odporności mieści się w układzie pokarmowym. Chcąc wzmocnić organizm nie możesz podawać psu wysoko przetworzonej karmy ponieważ jest to martwe jedzenie. Nie posiada ono naturalnych składników odżywczych, a przede wszystkim enzymów, które ułatwiają trawienie i przyswajanie tych składników. Naturalna dieta nie może zawierać ziaren. Unikaj więc w trakcie terapii podawania psu pszenicy, owsa, prosa, kukurydzy, jęczmienia oraz drożdży w postaci gotowego produktu czy pieczywa. Najważniejsze będzie mięso, podroby i kości. Nie możesz także podawać na czas leczenia owoców i warzyw. Suplementy Przeciwutleniacze – zapobiegają powstawaniu wielu chorób. Proantocyjanidyny wspomagają układ odpornościowy poprzez wzmocnienie aktywności limfocytów T i granulocytów obojętnchłonnych oraz moduluje reakcję makrofagów. Proantocyjanidyny zapobiegają również wydzielaniu i syntezie związków, które sprzyjają stanom zapalnym i alergiom, takich jak histamina, proteazy serynowe, prostaglandyny i leukotrieny. Dobrym źródłem przeciwutleniaczy jest: selen – Ważny pierwiastek śladowy niezbędny w profilaktyce chorób układu krążenia, chorób onkologicznych i niedoczynności tarczycy, zwiększający ogólną odporność organizmu. Przydatny dla psów żyjących w niekorzystnych warunkach ekologicznych. cynk Preparat cynku o wysokiej przyswajalności, wspierający utrzymanie prawidłowego metabolizmu i optymalizujący czynności układu immunologicznego i dokrewnego. NNKT Omega 3 Zwiększa naturalną odpornośc organizmu, opóźnia występowanie zmian neurozwyrodnieniowych związanych ze starzeniem się mózgu i poprawia pamięć. Stała obecność w diecie NNKT przeciwdziała chorobom nerek oraz chorobom naczyniowo-wieńcowym. Pobudza również naturalne mechanizmy chroniące organizm przed procesami zapalnymi. Sok z owoców goji – zawartość przeciwutleniaczy mierzy się skalą ORAC, czyli „Oxygen Radical Absorbance Capacity”, co można tłumaczyć jako zdolność pochłaniania „reaktywnych” cząstek tlenu lub po prostu pojemność antyoksydacyjna. Jagoda Goji w skali ORAC ma wynik 25,300 i jest to bardzo wysoki współczynnik. Inne preparaty niezbędne w zwalczaniu Dmodex. Siara Krowie młodziwo w kapsułkach. Wykazuje działanie trawienie. Stymuluje przyrost mięsni, wzmacnia kości i stawy. Zaleca się psom z osłabionym systemem odpornościowym. Synbiotyk Produkt zawierający żywe kultury Lactobacillus acidophilus i Bifidobacterium longum oraz fruktooligosacharydy (FOS) do kompleksowej ochrony mikroflory jelitowej i utrzymania prawidłowej przemiany materii. Zwiększa odporność organizmu. Enzymy trawienne Poprawia rozkład i przyswajanie przez organizm składników odżywczych. Reguluje równowagę kwasowo-zasadową. Reguluje procesy zapalne w układzie pokarmowym. oraz jeszcze kilka preparatów, które dobierane są w zależności od potrzeb. Preparaty homeopatyczne Homeopatia znajduje zastosowanie jako metoda terapeutyczna w leczeniu wielu chorób i dolegliwości u psów. Istotną rolę odgrywa homeopatia przy występowaniu często nawracających infekcji i chorób, a także w leczeniu dolegliwości alergicznych. Zastosowana odpowiednio wcześnie, homeopatia zapobiega rozwojowi patologii w późniejszym czasie. W postaci złuszczającej korzystne efekty przynosi stosowanie: Sulfur – dobry ogólny środek, który zmienia korzystnych warunki dla rozwoju roztoczy. – nadaje się do bardziej zaawansowanych przypadków, w których zaczyna pojawiać się pofałdowanie skóry. Pies może być niespokojny i szukać ciepła Lycopodium – środek ten pomaga stymulować wzrost sierści pod warunkiem, że choroba nie jest zbyt zaawansowana i zniszczenie mieszków włosowych nie miało miejsca. W postaci krostkowej korzystne efekty przynosi stosowanie: Hepar Sulph – w przypadku silnej infekcje ropnej mieszków włosowych. Kali. Arsen – jak dla typu 1 Silicea – użyteczny w przypadku pojawienia się ropni – to również przydatny środek na gojenie zmian krostkowych, z małych żółtawych strupów. Mezereum – środek, który jest bardziej użyteczny, gdy zmiany występują głównie na głowie i pysku. Małe strupki łączą się i tworzą ropne obszary. Talium Acetas – posiada moc usuwanie skutków zmian troficznych na skórze i tkankach podskórnych. Tym samym wspomaga wzrost sierści w miejscach, w których przestała występować. Domowe mikstury Choć dermatolodzy weterynaryjni nie wierzą w ich działanie i nie polecają ich ponieważ według nich są nieskuteczne, to zachęcam jednak do wypróbowania własnoręcznie przygotowanej mikstury. Zobaczysz wkrótce efekty. Szczególnie korzystne okazały się mikstury z: 1. Wody utlenionej z boraksem. 2. Miodu 3. Octu jabłkowego 4. Oleju jadalnego 5. Alkalicznego mydła 6. Nagietka lub aloesu 7. Cytryny z czosnkiem Niezwykle ważne w leczeniu nużycy u psów jest zachowanie czystości w jego otoczeniu. Bardzo polecam organiczne preparaty skuteczne i nietoksyczne dla Ciebie i Twojego psa. Alive Płynny środek do prania 946 ml Płynny proszek do prania ręcznego i mechanicznego. Działa skutecznie przy dowolnej temperaturze i twardości wody, nadaje się do mycia dowolnego typu i koloru tkanin, oprócz jedwabiu i wełny. Skład: anionowe substancje powierzchniowo czynne 15-30% , niejonowe substancje powierzchniowo czynne < 5%, adsorbent (karboksymetyloceluloza) < 3%, enzymy (alfa-amylaza, proteaza, lipaza) < 2%, wodorotlenek sodu < 1,4%, środek przeciwpieniący < 0,6%, środek konserwujący < 1%. Środek do mycia podłóg i płytek 500 ml Środek czyszczący do wszystkich rodzajów powierzchni podłogowych i płytek naściennych o delikatnym cytrusowym zapachu. Nie zawiera produktów ropopochodnych i syntetycznych dodatków chemicznych. Skład: Niejonowe substancje powierzchniowo czynne < 5%, anionowe substancje powierzchniowo czynne < 5%, naturalny aromat (cytral) < 1%, środek konserwujący (kwas sorbinowy) < 0,1%. Środek do pielęgnacji łazienek i toalet 500 ml Środek do mycia powierzchni ze szkła, tworzywa sztucznego, ceramiki, winylu i z innych materiałów w łazience i toalecie. Ma przyjemny miętowo-cytrusowy zapach. Nie zawiera produktów ropopochodnych i syntetycznych dodatków chemicznych, parabenów, triklosanów, spirytusu, EDTA. Skład: Kwasy organiczne <30%, niejonowe substancje powierzchniowo czynne < 5%, naturalne aromaty (olejek z mięty pieprzowej, limonen) < 1% Do kąpieli psa polecam Szampon delikatnie i skutecznie oczyszcza, jedno­cześnie odżywiając i wzmacniając sierść. W skład szamponu wchodzi: Wyciąg z pokrzywy – źródło białka, chlorofilu, wi­tamin, minerałów i innych pożytecznych związków; wzmacnia cebulki włosów, przyczynia się do odbu­dowy ich struktury, reguluje wydzielanie gruczołów łojowych. Wyciągi z czarnego bzu i rumianku nadają włosom blask i jedwabistość, przyśpieszają procesy regene­racji, posiadają działanie wzmacnia­jące i kojące. Spirulina i brunatnice stymulują procesy wymiany zachodzące w mieszkach włosowych, napełniają je pożytecznymi związkami, dzięki czemu przywracają włosom siłę i sprężystość. Brunatnice to doskonałe źródło polisacharydów i aminokwasów, będących w stanie utrzymać stałe nawilżenie włosów i zapo­biegać w ten sposób ich suchości i łamliwości. Aminokwasy tworzące keratynę poprawiają odży­wianie i strukturę włosów, sprzyjają ich wzrostowi, zapobiegają uszkodzeniu i wypadaniu włosów. Olejek pomarańczowy oraz miętowy usuwają uczucie zmęczenia, przyczyniają się do oczyszczenia i likwidacji zrogowaciałych łusek skóry głowy, wyka­zują działanie kojące i tonizujące. Składniki: żel aloesowy, gliceryna, aminokwasy keratyny włosa, algi spirulina, wyciąg z brunatnicy, wyciąg z pokrzywy, rumianku i czarnego bzu, olejek pomarańczowy i miętowy. Produkt nie zawiera szkodliwych dla psa substancji chemicznych. Jeśli u Twojego psa stwierdzono nużycę i dotychczasowe leczenie nie przynosi spodziewanych efektów poszukaj weterynarza, który w swojej praktyce stosuje leczenie naturalne. Z mojej strony możesz liczyć na wspomaganie terapii za pomocą diety, odpowiednich suplementów organicznych, domowych, skutecznych mikstur. Dziękuję. Tags: naturalne metody leczenia

nużyca u psa domowe sposoby